Χριστουγεννιάτικες σκέψεις

Χριστουγεννιάτικες σκέψεις

 

Σκεφτόμουν ποσό νωρίς φέτος ξεκίνησαν οι στολισμοί των Χριστουγέννων. Οδηγώντας εδώ και μέρες για να μην πω εβδομάδες βλέπω ολοένα και περισσότερα στολισμένα μαγαζιά. Παλαιότερα αρχές Νοέμβρη είχαν ξεκινήσει τα εποχιακά μαγαζιά μόνο και όποιος στόλιζε μετά την 17η Νοέμβρη κοιτούσαν καλά καλά και άκουγες σχολιασμούς άλλοτε ωραίους άλλοτε με λίγο ειρωνεία.

Αναρωτιόμουν τον συσχετισμό της ψυχολογίας μας τις γιορτινές μέρες και τον συμβολισμό του.

Τα Χριστούγεννα βιώνουμε αντιφατικά συναισθήματα, χαρά και λύπη ταυτόχρονα.

Βλέπεις την χαρά γύρω σου, την φοράς, στολίζεσαι με χαμόγελα αλλά μέσα σου νιώθεις μια θλίψη και μελαγχολία. Γνωστό και ως η «κατάθλιψη των Χριστουγέννων». Όσους ρωτώ συνήθως παίρνω μια γρήγορη απάντηση σχεδόν μηχανική, προγραμματισμένη θα έλεγα, «όχι δεν νιώθω λύπη, είναι η αγαπημένη μου γιορτή, δώρα, οικογενειακές συναντήσεις, λαμπάκια παντού» και μετά επικρατεί μια παύση μερικών δευτερολέπτων όπου αναρωτιούνται εσωτερικά «το πιστεύω αυτό που λέω τώρα;». Οι επαγγελματικές, οι οικονομικές, οι οικογενειακές υποχρεώσεις καθώς και η μοναξιά που βιώνουν κάποιοι άνθρωποι, έρχονται στο μυαλό μας ως σκέψεις και κάπου εκεί διαγράφεται η θλίψη στο πρόσωπο. Όλες αυτές οι παιδικές μνήμες δημιούργησαν προσδοκίες για το πως πρέπει να νιώθουμε τα Χριστούγεννα και τι πρέπει να περιμένουμε. Ως παιδιά, δεν περιμέναμε τίποτα από τα παραπάνω.

Τι διαπραγματεύεται ο καθένας από εμάς τελικά; Αυτήν την παιδική αναπόληση που προσπαθούμε να κρατάμε σφιχτά; Την μοναχικότητα μας; Τι αφήσαμε και τι κρατάμε; Ή αυτήν την δόση χαράς που συνοδεύουν τα Χριστούγεννα για να μπορέσουμε να ξαναζήσουμε;

Να ξαναζήσουμε την φροντίδα, την ζεστασιά, την ανεμελιά, τον ενθουσιασμό ανοίγοντας ένα δώρο, το παραμύθι με τον Άγιο Βασίλη, τον απολογισμό μας, το συγγνώμη που ζητάγαμε σε ένα γράμμα για να δείξουμε ότι αξίζουμε το δώρο μας, το χαμόγελο περηφάνιας των γονέων που έβλεπαν ποσό γενναίοι γινόμασταν για κάτι που επιθυμούσαμε, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Βλέπω ποσό σημαντικοί είναι όλοι αυτοί οι συμβολισμοί και τι σπουδαία μηνύματα κρύβει. Προσφέροντας ότι μπορούμε ο καθένας, ένα δώρο, ένα χαμόγελο, μια ωραία συζήτηση, μια αγκαλιά, τα θετικά συναισθήματα γίνονται πιο έντονα και μαλακώνουν κάπως την μελαγχολία μας.

Εγώ προσωπικά κρατώ ότι καλό είναι να ακούμε και τις εσωτερικές μας φωνούλες, έχουν κάτι σημαντικό να μας πουν. Η θλίψη, η χαρά, η αναπόληση είναι συναισθήματα που αγκαλιάζοντας τα και μένοντας λίγο σε αυτά, ακόμα και με φόβο, κρύβει κάτι σημαντικό. Για τον καθένα ξεχωριστό.

Επίσης κρατώ ότι μετά από ενάμιση χρόνο βιώνοντας ανασφάλειες λόγω πανδημίας, τα Χριστούγεννα έρχονται νωρίτερα για να βάλουν μια νότα λαμπερή στις ζωές μας.

 

Leave a Comment